پس از تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران در اسفند ۱۴۰۴، آموزش حضوری متوقف و به شکل غیرحضوری از طریق سامانه شاد، مدرسه تلویزیونی و بستههای آموزشی دنبال شد.
این تغییر موجب کاهش بیش از ۶۰ درصدی ساعت موثر آموزش و محرومیت حدود ۲ میلیون دانشآموز شد.
محدودیتهای فناوری، ضعف اینترنت و ناتوانی خانوادهها در تأمین ابزار هوشمند، عمق شکاف آموزشی را افزایش داده است.
کاهش تعامل معلم و دانشآموز، افت کیفیت ارزشیابی و حذف کارکردهای اجتماعی مدرسه، یادگیری کودکان را تهدید میکند.
فشار روانی ناشی از جنگ، جابهجاییها و ناامنی، انگیزه و تمرکز دانشآموزان را کاهش داده است.
برای کاهش آسیبها، پیشنهاد شده اختیارات بیشتری به استانها و مدارس داده شود، ساعات آموزش افزایش یابد، سال تحصیلی تمدید و کلاسهای جبرانی برگزار شود.
تقویت زیرساختهای شاد، اینترنت رایگان و حمایت از خانوادههای کمبرخوردار برای دسترسی به ابزارهای هوشمند ضروری است تا جریان آموزش در بحران حفظ شود.
تجربه کشورهای دیگر و ایران در گذشته نشان میدهد انعطاف مدیریتی و جبران عقبماندگی مؤثر است.
